Uzun ve maraton niteliğindeki bir futbol sezonunda "Bir takımın kötü oynamaya hakkı var mıdır?" diye bir soru sorsak, şüphesiz hepimizin cevabı aynı olur: Elbette vardır. Hiçbir takım 38 hafta boyunca aynı tempoyu, aynı ritmi ve aynı yüksek performansı koruyamaz. Bazı maçlar vardır ki işler istendiği gibi gitmez, ayaklar bağlamaz, planlar işlemez.
İşte Iğdır FK için Keçiörengücü deplasmanı tam olarak böyle bir maçtı.
Oysa maça başlangıcımız son derece umut vericiydi. Dış sahada oynamanın getirdiği baskıyı hiç hissetmeyen, ilk yarı boyunca rakipten çok daha derli toplu görünen bir Iğdır izledik. Sahada ne yaptığını bilen, ayağa paslarla çabuk çıkan ve rakip kalede pozisyon üreten, deplasman takımı kimliğine yakışır bir oyun vardı. İlk 45 dakikalık bölüm, maçı kazanabileceğimize dair hepimize güven verdi.
Ancak ne olduysa soyunma odasında oldu. Sanki ikinci yarıda bu takıma gizli bir el değdi ve sahaya bambaşka bir takım çıktı.
İlk yarıdaki o istekli ve akılcı oyundan eser kalmadı. İkinci devrenin başlamasıyla birlikte oyun adeta tam tersine döndü. İleride forvetlerimiz top tutamaz hale geldi, kanatlardan yaptığımız etkili bindirmeler tamamen kesildi ve en önemlisi orta alandaki basit top kayıplarımız kabul edilebilir seviyelerin çok üzerine çıktı. Rakip üzerimize geldikçe ve oyun tamamen kendi sahamıza yığıldıkça, hızlı hücum fırsatları yakaladık; fakat kontraatak organizasyonlarımız o kadar kötüydü ki rakibi tehdit etmekten çok uzaktık.
Burada okları biraz da kenar yönetimine çevirmek gerekiyor.
Teknik direktörümüzün, takımın yediği bu yoğun baskı karşısında saha içinden bir çıkış formülü üretememesi maçın en büyük eksiğiydi. Müdahalelerde geç kalındığı gibi, oyuna sonradan dahil edilen isimlerin takıma en ufak bir katkı sağlayamaması da cabası oldu. Özellikle Serdar’ın oyundan alınması kararı son derece yanlıştı. Her an skor yapma potansiyeli olan, bireysel yeteneğiyle kilidi açabilecek bir oyuncuyu böylesine sıkıntılı bir anda kulübede oturtmak büyük bir taktiksel hataydı.
Saha içindeki bireysel hatlara bakacak olursak; savunma hattımız rakibe birkaç pozisyon verse de genel anlamda dirençli durdu ve görevini yaptı diyebiliriz. Ancak orta sahamız tam anlamıyla kocaman bir muamma! Pas trafiğini yönlendirme, oyunu kurma ve dikine oynayarak takımı ileri taşıma özelliklerinin bu kadar zayıf kalması, orta alan oyuncularımızın maç istatistiklerini ve verimliliğini dip noktaya çekti.
Özetle; hocamızın hamlelerinin sınıfta kaldığı, ikinci yarısının tamamen rakibin hegemonyasında geçtiği bir mücadeleyi geride bıraktık. Son dakikalarda kalesinde büyük baskı gören bir takımın gol yemeden maçı tamamlaması mucize sayılabilir. Bütün bu olumsuzluklara, kötü ikinci yarıya ve aksayan kenar yönetimine rağmen, böylesine zorlu bir deplasmandan alınan 1 puanı haneye yazılan kârlı bir kazanç olarak görmek gerekiyor.
Umarız bu "kötü oynama hakkı" Keçiören maçıyla kullanılmış ve gerekli dersler çıkarılmıştır. Çünkü ligin ilerleyen haftalarında bu kadar cömert davranamayabiliriz.
MUSTAFA TANER NARDEMİR











