Erzurum'un Aşkale ilçesine bağlı Merdivenköy Mahallesi'nde yaşayan 60 yaşındaki Gülsen Eken, çocukluk yıllarında dedesi ve babasının yanında öğrendiği arıcılığı yıllar sonra yeniden hayata geçirerek örnek bir başarı hikayesine imza attı. Devlet destekleriyle kurduğu kovanlarda üretim yapan Eken, hem aile geleneğini yaşatıyor hem de kadınlara ilham oluyor.
Küçük yaşlardan itibaren arılarla iç içe büyüyen Gülsen Eken'in hayatında arıcılığın ayrı bir yeri bulunuyor. Dedesiyle başlayan, ardından babası tarafından sürdürülen meslek, babasının vefatının ardından bir süre kesintiye uğradı. Maddi imkânsızlıklar nedeniyle uzun yıllar arıcılıktan uzak kalan Eken, içinde hiç sönmeyen bu tutkuyu yeniden canlandırmak için fırsat kolladı.
Yaklaşık 10 yıl aradan sonra devlet tarafından sağlanan hibe desteklerinden yararlanan Eken, 2010 yılında yeniden arıcılığa başladı. Bugün evinin bahçesinde bulunan kovanlarla üretim yapan Eken, günlük bakım ve kontrollerini büyük bir titizlikle gerçekleştiriyor.
Sabahın erken saatlerinde ev işlerini tamamlayan Eken, koruyucu kıyafetlerini giyerek arılarının başına geçiyor. Kovanların bakımını yapan, petekleri kontrol eden ve bal üretimini takip eden Eken, bu işi sadece gelir elde etmek için değil, aynı zamanda bir yaşam biçimi olarak gördüğünü ifade ediyor.
Arıcılığın kendisi için bir meslekten öte tutku olduğunu söyleyen Gülsen Eken, arıların bulunduğu ortamın kendisine huzur verdiğini belirterek şunları söyledi:
"Dedem arıcıydı, ardından babam bu işi sürdürdü. Babamın yüzlerce kovanı vardı. Vefatından sonra arılarımız da zamanla bitti. Yıllar boyunca bu işi yeniden yapmak istedim ama imkânlarımız yeterli olmadı. Daha sonra devletimizin sağladığı desteklerle yeniden başladım. Şimdi arılarım benim hayatımın bir parçası oldu."
Arılarla ilgilenmenin kendisine moral verdiğini ifade eden Eken, yoğun çalışma temposuna rağmen işini severek yaptığını dile getirdi. Şeker ve tansiyon hastası olmasına rağmen arılardan uzak kalamadığını söyleyen Eken, "Bahçede arı sesi duymadığım zaman sanki oralar yıkılmış gibi hissediyorum. Boş kaldığım anda kendimi kovanların yanında buluyorum. Bu iş adeta bir bağımlılık. Yorucu ama sevgiyle yapınca bütün yorgunluk unutuluyor" dedi.
Arıcılığın zorluklarına da değinen Eken, bakım sırasında zaman zaman arı sokmalarına maruz kaldığını ancak buna alıştığını belirtti. Kovanların düzenli ilgi ve bakım istediğini vurgulayan Eken, her gün birkaç saatini arılarına ayırdığını söyledi.
Mesleğin inceliklerini hem ailesinden öğrendiğini hem de aldığı eğitimlerle geliştirdiğini anlatan Eken, Atatürk Üniversitesi bünyesinde düzenlenen kurslara katılarak bilgisini artırdığını ifade etti.
Kadınların üretim hayatında daha fazla yer alması gerektiğini belirten Eken, özellikle kırsalda yaşayan kadınlara arıcılığı tavsiye etti. Bu işin hem ekonomik katkı sağladığını hem de insanı üretimin içinde tuttuğunu söyleyen Eken, "Beni görenler ilk zamanlarda şaşırıyordu. Şimdi ise alıştılar. Hatta beni örnek alıp arıcılığa başlayan kadınlar da oldu. Kadınlarımız korkmasın, öğrensin ve üretsin. Hem aile bütçelerine katkı sağlarlar hem de güzel bir uğraş edinmiş olurlar" diye konuştu.
Devlet desteklerinin kendisi için büyük önem taşıdığını vurgulayan Eken, sağlanan hibeler sayesinde yeniden üretime başladığını belirterek emeği geçenlere teşekkür etti.
Yıllardır arılarla iç içe yaşayan Gülsen Eken, dedesinden ve babasından miras kalan mesleği yaşatmanın gururunu yaşarken, üretime olan bağlılığı ve azmiyle de bölgedeki kadınlara örnek olmaya devam ediyor. Arıların vızıltısı eşliğinde geçen hayatında tek isteğinin ise sağlığı el verdiği sürece kovanlarının başında olmaya devam etmek olduğunu söylüyor.
ANADOLU AJANSI
