Futbol, bazen sadece taktik tahtasındaki kağıt üstü hesaplardan ibaret değildir; sahaya konulan yürek, inanç ve reaksiyon gücü her şeyin önüne geçer. Alagöz Holding Iğdır FK’nın deplasmanda Bandırmaspor karşısında yaşadığı karşılaşma, tam anlamıyla bu gerçeğin en somut ve en dramatik kanıtı oldu. Maçın büyük bölümünde yaşananları hafızalardan silmek zor olsa da, son bölümde sergilenen o muazzam karakter, gelecek adına hepimize umut aşıladı.
Zorlu Bandırma deplasmanında, 70 dakika boyunca sahada ne olduğu anlaşılamayan, kendine ait bir futbol kimliği bulunmayan, pas düzeni tamamen çökmüş, takım yardımlaşmasından eser olmayan, organize atak üretmekte zorlanan ve en önemlisi ayağındaki topa hakim olamayan bir takım vardı karşımızda. Böyle bir tablonun tribünlerdeki ve ekran başındaki taraftara en ufak bir ümit vermesi elbette imkansızdır. Üstelik bu kadar kısır ve etkisiz bir oyun sergilerken, ayağımıza kadar gelen penaltı fırsatını da tepince, üzerimizdeki kara bulutlar tamamen yoğunlaştı. Bu kaçan şansın hemen ardından 1-0 geriye düşmemiz, maçı adeta bir kabusa çevirdi.
Bütün bunlar yetmezmiş gibi sahnede bir de kırmızı kartla 10 kişi kalışımız eklendi. Futbolun olağan akışında bu tür üst üste gelen felaketler, takımların direncini tamamen kırar ve havlu atmaya götürür. Doğrusu o an, Bandırma'daki bu tablonun ardından takımın maça herhangi bir reaksiyon koyacağını, bu girdaptan çıkabileceğini kimse düşünmüyordu.
Ancak ne olduysa, o kara tablonun en koyu anında oldu. Takımımız sanki o saniye maç yeniden başlıyormuş gibi; agresif, coşkulu ve gol arayışıyla yanıp tutuşan bambaşka bir kimliğe büründü. İnsanın içinden sormak geliyor: Madem bu potansiyele, bu kaliteye ve bu ruha sahipsiniz, neden bu reaksiyonu göstermek için her şeyin sarpa sarısını, deplasmanda 10 kişi kalmayı beklediniz? Neden bu iştahı maçın başından beri sahaya yansıtmadınız?
Bu ani uyanışta ve oyunun seyrinin değişmesinde yapılan hamlelerin payı şüphesiz çok büyük. Kenan hocanın, özellikle 7 numaralı Mustafa Camara’ya gösterdiği aşırı tahammül, tribünlerin ve bizlerin sabrını fazlasıyla zorluyor. Sürekli onunla maça başlamak ve verim alamadığı halde oyunda tutmak artık saç baş yolduruyor. Oysa oyun, adeta "Beni Felix Gyan ile buluştur" diye bas bas bağırıyordu. Hocamız bu hamleyi yine maçın kritik dakikalarının sonuna doğru yapabildi. Oyuna dahil olduğu an itibarıyla kalitesini konuşturan Felix Gyan; hem harika bir golle skoru Iğdırspor’un lehine çevirdi hem savunmaya kritik yardımlarda bulundu hem de topu sürekli hücuma taşıyarak takımın çehresini tamamen değiştirdi. Hiç şüphe yok ki Bandırma deplasmanında maçın kaderini ve yıldızını belirleyen isim oldu.
Tabii bu tarihi reaksiyonun yazılmasında kalede devleşen Szumski’yi de unutmamak gerekir. Özellikle Bruno ile karşı karşıya kaldığı o kritik pozisyonda çıkardığı mutlak gol, maçın kilit anıydı. Eğer o top ağlarla buluşsaydı, bugün Bandırma'dan çok farklı şeyler konuşuyor olurduk. Szumski o kurtarışla maçı adeta ellerimizden alıp lehimize çevirdi.
Bu takımın en büyük gücü ve en temel silahı sahip olduğu oyun iştahıdır. Bu ruhu kaybetmeden, yapılan hatalardan ders çıkararak ve eksiklerin üzerine kararlılıkla koyarak yürümek mecburiyetindeyiz. Ancak bu mücadelenin sahada tam anlamıyla taçlanması için yönetime de çok kritik bir görev düşüyor. Cantürk başkanın takımı bir an önce Iğdır’a getirmesi, o muazzam seyirci desteğini ve sinerjiyi tamamen takımın arkasına alması şarttır. Şampiyonluğa yürüyen bir takım ancak kendi evinde, taraftarıyla bütünleştiği zaman hedefine ulaşabilir. Bu şehir, bu fedakar taraftar bu inancı sonuna kadar hak ediyor.
