Bazı insanlar vardır görev yaptıkları kurumların sınırlarına sığmaz, yaşadıkları şehrin hafızasına yerleşirler. Ardından yalnızca bir makam, bir unvan ya da akademik çalışmalar bırakmazlar. Dokundukları hayatlar, yetişmesine katkı sundukları gençler, önünü açtıkları insanlar ve geride bıraktıkları güzel hatıralarla yaşamaya devam ederler. Doç. Dr. Oğuz Şimşek, benim için de Iğdır için de böyle bir insandı. Oğuz Hoca’nın vefat haberini almak, yalnızca bir akademisyeni kaybetmenin üzüntüsü değildi. Aynı zamanda bir şehrin önemli değerlerinden birini, üniversitenin güçlü bir şahsiyetini ve pek çok insanın hayatına dokunmuş bir hocayı kaybetmekti.
Oğuz Hoca, uzun yıllar liselerde öğretmenlik ve idarecilik yapmış, ardından üniversitedeki çalışmalarını sürdürmüş bir eğitimciydi. Eğitimin yalnızca bilgi aktarmaktan ibaret olmadığını, asıl meselenin insan yetiştirmek olduğunu biliyordu. Gençlerin kendilerine güvenmelerini, sorumluluk almalarını ve kendi yollarını çizebilmelerini önemsiyordu. Bir öğrencinin yüreğine dokunmanın, onun hayatında kalıcı bir iz bırakmanın ne anlama geldiğini bilen bir eğitimciydi. Bu anlayışını üniversitede de sürdürdü, gençlerin gelişmesine, sorumluluk almasına ve kendi yollarını çizebilmesine önem verdi. Bunun yanında Iğdır’ı tanıyor, bölgenin meselelerine ilgi duyuyor ve coğrafya alanındaki çalışmalarıyla bu şehrin akademik birikimine katkı sunmaya çalışıyordu. Iğdır’ın sahip olduğu imkânların ve değerlerin görünür olmasına katkı sunuyordu.
Benim Oğuz Hoca’yla yolum, 2019 yılında Iğdır Üniversitesinde göreve başladığımda kesişti. Akademik hayatımın ilk yıllarından itibaren desteğini hissettim. Genç akademisyenlerin önünün açılmasını ister, onlara güvenilmesi ve sorumluluk verilmesi gerektiğini savunurdu. Iğdır Araştırmaları kitap projesi de onun bu anlayışının önemli bir örneğiydi. Üç cildi yayımlanan bu projede editörlük görevini bana teklif etmesi, henüz akademik hayatımın başındayken bana duyduğu güvenin göstergesiydi. Bugün köşe yazılarımı yayımladığım Güven Gazetesi’nin sahibiyle tanışmama da Oğuz Hocam ve Arslantürk Hocam vesile olmuştu. Oğuz Hoca’nın öncülük ettiği bir diğer önemli çalışma Kafkasya Araştırmaları kitap projesiydi. Beş cildi yayımlanan serinin altıncı cildi, artık kendisi aramızda olmadan hazırlanacak. Ancak bu çalışmanın devam etmesi, onun emeğini ve hatırasını yaşatmanın yollarından biri olacaktır. Şimdi bize düşen, onun adını yalnızca güzel sözlerle anmak değil, başlattığı projeleri sürdürmek, genç akademisyenlere destek olmak ve Iğdır’ın bilimsel birikimine katkı sunmaya devam etmektir. Çünkü bazı insanların bıraktığı miras, tamamlanmış işlerden ibaret değildir. Onun yaklaşımında “ben merkezci” değil, “biz merkezci” olmak esastı. Kendi adını öne çıkarmaktan çok, yapılan işin değer kazanmasını ve gençlerin yetişmesini önemserdi. Akademinin yalnızca bireysel başarılarla değil, dayanışmayla ve birbirine yol açmakla güçleneceğine inanırdı. Bugün onun ardından düşünmemiz gereken konulardan biri de budur: Biriktirdiğimiz bilgi kadar, başkalarının önünü açmak için yaptıklarımız da önemlidir.
Oğuz Hoca ülkesini, milletini ve Iğdır’ı seven, ilkelerinden kolay kolay ödün vermeyen bir insandı. Yanlış gördüğünü yanlış olarak ifade eder, makamın ya da mevkinin karşısında eğilip bükülmezdi. Bunun zaman zaman bir bedeli olsa da bildiği doğrultuda yürümekten vazgeçmezdi. Onu tanıyanların hafızasında yer etmesinin nedenlerinden biri de bu duruşuydu. Oğuz Hoca benim için her zaman dürüstlüğü, ilkeli duruşu ve insanlara verdiği değerle hatırlayacağım çok kıymetli bir insandı. Kendisine duyduğum minneti, birlikte çalıştığımız projeleri sürdürerek ve onun gençlere verdiği değeri yaşatarak ifade edebileceğime inanıyorum. İyi ki bu şehirden geçmiş, iyi ki yollarımız kesişmiş Oğuz Hocam.
Seni özlem ve saygıyla anacağız. Mekânın cennet olsun.
