Yeni bir yıla girerken takvimler değişiyor. Ancak bir şehri, bir ülkeyi ayakta tutan şey değişen rakamlar değil, birlikte yaşama iradesidir. Yeni yıl çoğu zaman bireysel dileklerle anılır: sağlık, huzur, mutluluk… Oysa toplumsal açıdan bakıldığında yeni yıl, ortak hayatı yeniden düşünmek için önemli bir eşiktir.
Iğdır’dan bakıldığında bu eşik yalnızca bir tarih değişimi değildir. Aynı sokakları paylaşmanın, aynı gökyüzü altında yaşamayı sürdürmenin ve ortak bir geleceği birlikte kurma sorumluluğunun yeniden hatırlanmasıdır. Günlük hayatın içinde hissedilen bu ortak yaşam deneyimi, aslında Türkiye’nin tamamı için geçerli bir gerçeği de hatırlatır: Birlikte yaşamak, her şeyden önce birbirini dinlemeyi gerektirir. Tam da bu noktada yeni yılın getirmesi gereken en önemli kazanım ortaya çıkar. Daha yüksek sesle konuşmak değil, daha dikkatle dinleyebilmek… Kırıcı cümlelerin, aceleyle verilen hükümlerin ve keskin ayrımların ne bir şehre ne de bir ülkeye kazandırdığı kalıcı bir değer vardır. Buna karşılık, karşısındakini anlamaya çalışan bir toplum yalnızca bugünü değil, ortak geleceğini de daha sağlam temeller üzerine kurabilir. Bu nedenle yeni yıl, toplumsal ilişkilerde kullanılan dili ve bu dilin gündelik hayata nasıl yansıdığını yeniden düşünmek için önemli bir fırsattır. Birlik ve beraberlik de tam olarak bu noktada gerçek anlamını bulur. Çünkü bu kavramlar yalnızca temenni olarak dile getirildiğinde değil, gündelik hayatın içinde davranışa dönüştüğünde güçlenir. Trafikte gösterilen sabır, kamusal alanda başkasının hakkını gözetmek, farklı olana mesafeyle değil saygıyla yaklaşmak; dinlemeyi ve anlamayı merkeze alan bir toplumsal dilin somut karşılıklarıdır. Iğdır gibi insan ilişkilerinin hâlâ yüz yüze kurulduğu şehirlerde bu tutumların etkisi daha görünür ve daha kalıcıdır. Zira burada toplumsal bağlar, büyük söylemlerden çok günlük temaslar üzerinden şekillenir. Aslında bu durum, bu toprakların tarihsel hafızasıyla da örtüşür. Hayat ne zaman zorlaşmışsa, çözüm ayrışmakta değil, birlikte durabilmekte bulunmuştur. Toplumsal dayanışmanın zayıfladığı dönemlerde sorunlar derinleşmiş, ortak zeminin güçlendiği dönemlerde ise yaralar daha kolay sarılabilmiştir. Bugün de ihtiyaç duyulan şey daha fazla kutuplaşma değil, ortak değerler etrafında buluşabilme iradesidir.
Yeni yıl dilekleri genellikle yüksek sesle ifade edilir. Oysa hem Iğdır’ın hem de ülkenin yeni yıla asıl ihtiyacı olan şey belki de daha fazla sessiz özen, daha dikkatli bir dil ve daha derin bir anlayıştır. Çünkü toplumsal huzur büyük iddialarla değil, gündelik hayatta yapılan küçük ama bilinçli tercihlerle inşa edilir. Birbirine selam veren insanların çoğaldığı, yargılayan değil dinleyen bir dilin hâkim olduğu bir toplum geleceğe daha güvenle bakabilir.
Yeni yılın Türkiye’ye daha sakin bir dil, daha güçlü bir vicdan ve daha derin bir birlik duygusu getirmesi en büyük temennidir. Iğdır’a ise daha çok selam, daha az kırgınlık, daha çok dinleme, daha az yargı düşsün.
Takvim değişsin, evet. Ama asıl değişim, birbirimize bakışımızda gerçekleşsin ki gelecek gerçekten yeni olabilsin.
